01 மணிமேகலை பின்சங்கக் காலம் மணிமேகலை 30 — முட்டை முந்திற்றோ பனை முந்திற்றோ சீத்தலைச் சாத்தனார் “முட்டை முந்தியதா? பனை முந்தியதா?” எனக் கேட்டால், “என் முட்டைக்கு எந்தப் பனை?” என்று பதிலளிக்காமல் இருப்பதே சரியான வாய் மொழி அமைதி. 02 அகநானூறு சங்க காலம் அகநானூறு 120 — பெண்ணை ஓங்கிய வெண்மணல் நக்கீரனார் மாலை வந்துவிட்டது; சூரியன் மேற்குமலையை அடைந்தான். பகலில் சந்தித்த தலைவன் பிரிந்தவுடன், தலைவி தனது நாணமும் அழகும் சிதையும்படி ஏங்கி அழத் தொடங்குகிறாள். தலைவனின் கோவேறு கழுதை, கழியில 03 அகநானூறு சங்க காலம் அகநானூறு 148 — பனைத்திரள் அன்ன யானைத்தடக்கை பரணர் திரண்ட பனையைப் போன்ற பருத்த அழகும் வலிமையும் கொண்ட துதிக்கையுடைய, கொலைச்சினம் நீங்காத மதயானை குளிர்ந்த மணமுள்ள மலைச்சாரலில் மரங்களை வீழ்த்துகிறது; எதிர்த்த புலியைக் கதறுமாறு குத்தி 04 அகநானூறு சங்க காலம் அகநானூறு 157 — பாளை அரியல் வேம்பற்றூர்க் குமரனார் அரியல் விற்கும் பெண்கள் தங்கள் இடையில் வைத்திருந்த, பிளந்த வாயையுடைய பனைப் பாளையின் குவிந்த முலைபோன்ற பகுதியில் சுரந்த, அரிக்கப்பட்ட நிறமுள்ள கலங்கலான கள்ளைச் செந்நிறக் கண்களுடைய ப 05 அகநானூறு சங்க காலம் அகநானூறு 187 — பனைவெளிறு அருந்தும் யானை மாமூலனார் என் தோள்களின் தனிமையை நீக்கி பலநாள் மறைவாக என்னுடன் தங்கிய காதலர், ஆணுக்குரிய தொழிலைச் செய்யாமல் இருப்பதற்கு நாணி, தொலைநாட்டில் அரிய பொருள் ஈட்டும் எண்ணத்துடன் சென்றார். நம் இல்லற 06 அகநானூறு சங்க காலம் அகநானூறு 238 — போந்தை அடியில் காந்தள் கபிலர் மரங்கள் நெருங்கி நிற்கும் இருண்ட காட்டில், குட்டி ஈன்று பசியுற்ற பெண்புலிக்காக இரை தேடி எழுந்த பெரிய வரிப்புலி, மடக்கண்ணுடைய காட்டுப்பசு அலறும்படி அதன் பெரிய ஏற்றைக் கொன்று, பாறைகள 07 அகநானூறு சங்க காலம் அகநானூறு 260 — எக்கர்ப் பெண்ணை அகமடல் மோசிக் கரையனார் மாலை வருகிறது. வண்டுகள் மலர்களில் மொய்க்கின்றன; கடற்கரைப் பறவைகள் ஒலிக்கின்றன; நண்டுகள் வளைகளுக்குள் செல்கின்றன; மீன்பிடிப் படகுகளின் வேலை நிற்கிறது. தன் துணையுடன் சேர்ந்த அன்றில், 08 அகநானூறு சங்க காலம் அகநானூறு 277 — இரும்பனஞ் செறும்பு போன்ற பன்றிமயிர் கருவூர் நன்மார்பன் பகலில் மங்கும் நிலவைப்போல் என் நெற்றியின் ஒளி மெதுவாக மறைகிறது. பொருள் ஈட்டும் முயற்சிக்காக வேலைத் துணையாகக் கொண்டு தலைவர் சென்றார். தயிர் கடையும் ஓசைபோல் முழங்கும் வரிப்புலி, பிளந 09 அகநானூறு சங்க காலம் அகநானூறு 290 — பெண்ணையில் நரலும் கொக்குப்பேடை நக்கீரர் பசுமையான கால்களையுடைய பெண் கொக்கு, கரிய சேற்றில் பகலில் இரைதேடிச் சென்ற தன் ஆண் பறவை, கொழுத்த மீனைப் பிடிக்கும் சிறுவர்களின் நுண்ணிய வலையில் சிக்கிவிட்டதோ என்று அஞ்சுகிறது. மாலை நே 10 அகநானூறு சங்க காலம் அகநானூறு 305 — பராரைப் பெண்ணை அன்றில் வடம வண்ணக்கன் பேரிசாத்தனார் பகலிலும் இரவிலும் மழை விடாமல் பெய்கிறது. குளிர்ந்த வாடைக்காற்றால் நடுநிசியில் பனி மேலும் அதிகரிக்கிறது. இப்படிப்பட்ட நேரத்தில் வளமான மெத்தையில் அணைத்தபடி படுத்திருக்கும் காதலர்களுக 11 அகநானூறு சங்க காலம் அகநானூறு 310 — புன்னை மீது தோன்றும் பெண்ணை நக்கீரனார் தலைவன் பல நாட்கள் வந்து பணிவான சொற்களைக் கூறியதால் தலைவி அவன்மீது ஆழ்ந்த காதல் கொண்டிருக்கிறாள் என்று தோழி சொல்கிறாள். அந்த நாள் அங்கேயே தங்காமல், தங்கள் சிற்றூருக்கு வருமாறு அவனை 12 அகநானூறு சங்க காலம் அகநானூறு 333 — வெளிற்றுப்பனைபோல் கையெடுக்கும் யானைகள் கல்லாடனார் யாமரத்தின் சிவந்த தளிரில் அரக்குப் பொடி தூவியதுபோன்ற உன் மேனியில் பசலை பரவி, நீ மிக வருந்தி தலைவனைப் பழிக்க விரும்புகிறாய். உன் பெரும் துன்பத்தை அங்கே யாராவது சொன்னால், அவர் அதைத் 13 அகநானூறு சங்க காலம் அகநானூறு 360 — பனைமிசை அன்றில் சேரும் முன்றில் மதுரைக் கண்ணத்தனார் பலபூக்கள் நிறைந்த குளிர்ந்த பொழிலில் பகல் கழிந்து, சூரியன் மேற்குமலையில் மறைகிறது. கழியின் குளிர்ந்த சேற்றில் மலர்ந்த நெய்தலின் நுண்ணிய தாதை உண்ட வண்டுகள் விலக, அந்திவானமும் கடலும் 14 அகநானூறு சங்க காலம் அகநானூறு 365 — இரும்பனை இதக்கை போன்ற யானைநகம் மதுரை மருதன் இளநாகனார் அகன்ற வானில் இருள் பரவி, பகலை நீக்கிய துன்பமான மாலை வருகிறது. காட்டுவழியிலுள்ள நடுகல்லை மனிதன் என்று எண்ணி உதைத்த காட்டு யானையின் சிதைந்த வளைந்த நகம், பெரிய பனையின் நுங்குத் தோடுபோ 15 அகநானூறு சங்க காலம் அகநானூறு 40 — பெண்ணை அகமடல் குன்றியனார் மாலை நேரத்தில் கடற்கரை மலர்கள் கூம்புகின்றன; கரிய கடல் முழங்குகிறது; கடற்பறவைகள் புன்னை மரக் கூடுகளுக்குத் திரும்புகின்றன; வண்டுகள் அலைந்து ஒலிக்கின்றன. தலைவன் தன்னைப் பிரிந்து அரு 16 அகநானூறு சங்க காலம் அகநானூறு 400 — நீடிரும் பெண்ணை உலோச்சனார் தலைவன் வலிய குதிரைகள் பூட்டிய தேரில் வெண்மணல், சேறு நிறைந்த கழிகள், இருண்ட நீர்வழிகள் ஆகியவற்றைக் கடந்து தலைவியை மணந்துகொள்ள வந்தான். அவன் இளம் கள்ளின் மணம் வீசும் புதிய நெய்தல் மல 17 அகநானூறு சங்க காலம் அகநானூறு 50 — மனைசேர் பெண்ணை அன்றில் கருவூர்ப் பூதஞ்சாத்தனார் முன்பு கடல் அமைதியாகி படகுகள் செல்லாதபோதும், கழியில் கொடிய மீன்கள் திரிந்தபோதும், ஊர்ப்பெண்கள் பழி கூறியபோதும், பகலிலும் தலைவன் தொடர்ந்து வந்தான். இப்போது அவனுடைய காதல் தணிந்து, பி 18 ஐங்குறுநூறு சங்க காலம் ஐங்குறுநூறு 114 — மடலம் பெண்ணை அம்மூவனார் “தோழியே, கேள்! கடற்கரைத் தலைவன் நம்மிடம் வராததால் அவனை இங்கே காண முடியவில்லை. ஆகவே கடலருகே நாரை பனையின் மடலில் அமர்ந்து கூவும் அவனுடைய நாட்டிற்கே நாம் செல்வோமா?” என்று தலைவி கேட்கி 19 கலித்தொகை சங்க காலம் கலித்தொகை 129 — மன்றிரும் பெண்ணை அன்றில் நல்லந்துவனார் மயக்கம் தரும் மாலை நேரத்தில் தலைவி கடலையும், ஊர் மன்றத்தில் நிற்கும் பெரிய பனையின் மடலில் தங்கிய அன்றிலையும், இருளில் ஒலிக்கும் சிறு குழலையும் நோக்கிப் பேசுகிறாள். “என்னைப் போல உங் 20 கலித்தொகை சங்க காலம் கலித்தொகை 139 — ஓங்கிரும் பெண்ணை மடல் நல்லந்துவனார் காதல் நோயால் வருந்தும் தலைவன் சான்றோர்களை நோக்கி, “பிறருடைய துன்பத்தைத் தமது துன்பமாகக் கருதுவது அறம்” என்று கூறுகிறான். மழைத்துளிகளுக்கு நடுவே மின்னலைப் போலத் தோன்றிய ஒரு பெண், தன 21 கலித்தொகை சங்க காலம் கலித்தொகை 83 — பெண்ணைப் பைங்குரும்பை மருதன் இளநாகனார் பால் ஊட்ட வேண்டிய குழந்தையை அழைத்துவரச் சென்றவர் ஏன் இவ்வளவு நேரம் தாமதித்தார் என்று முதலில் கேட்கப்படுகிறது. அதற்கு, பெரிய மடல்களையுடைய பனையின் பசிய குரும்பையை அதன் தோட்டுடன் கொடி 22 குறுந்தொகை சங்க காலம் குறுந்தொகை 168 — இரும்பனம் பசுங்குடை சிறைக்குடி ஆந்தையார் மழைக்காலப் பித்திகையின் நீர் சொட்டும் செழுமையான மொட்டுகள், பெரிய பனையின் பல பசுமையான குடைப்பகுதிகளுடன் மூடப்பட்டிருந்து, பெருமழைக்குப் பிந்தைய விடியலில் ஒரே நேரத்தில் விரிந்ததுபோல 23 குறுந்தொகை சங்க காலம் குறுந்தொகை 173 — பனைபடு கலிமா மதுரைக் காஞ்சிப்புலவன் பொன்னைப் போன்ற புதிய ஆவிரைப் பூக்கள் கலந்த பல நூல்களால் கட்டிய மாலையை அணிந்த, பனையால் செய்யப்பட்ட மடற்குதிரையின் அலங்கார மணிகள் ஒலிக்கும்படி நான் அதில் ஏறினேன். நாணத்தைத் தள்ளிவிட் 24 குறுந்தொகை சங்க காலம் குறுந்தொகை 177 — பெண்ணை மடலில் அன்றில் உலோச்சனார் கடலின் ஓசை அடங்கி, கடற்கானல் இருளில் மயங்கி, துறைநீரையுடைய பெரிய கழி வெறுமையாகத் தோன்றுகிறது. ஊர்மன்றத்தில் நிற்கும் பனையின் மடலில் வாழும் அன்றில் பறவையும் மெதுவாகக் கூவுகிறது. தோழ 25 குறுந்தொகை சங்க காலம் குறுந்தொகை 182 — பெண்ணை மாமடல் குன்றியனார் (Kundriyanar) உயரமாக வளர்ந்த பனையின் முற்றிய பெரிய மடலால் செய்த மடற்குதிரைக்கு மணியும் பெரிய மாலையும் மரபுப்படி அணிவித்து, வெள்ளெலும்பு மாலையை அணிந்து, பிறர் இகழும்படி ஊரார் முன் தோன்றி, இதுவரை 26 குறுந்தொகை சங்க காலம் குறுந்தொகை 281 — போந்தைக் குடுமி வெண்தோடு குடவாயிற் கீரத்தனார் “அழகிய அணிகலன் அணிந்த தோழியே! வெண்மணலில் வளர்ந்த பருத்த பனையின் உச்சியிலுள்ள வெள்ளைக் குருத்தோலையுடன் பாலைநில வேம்பின் வெண்மலர்களைச் சேர்த்து, அவற்றைத் தன் சுருண்ட தலைமுடியில் சூடி 27 குறுந்தொகை சங்க காலம் குறுந்தொகை 293 — பெண்ணை நுங்கு கள்ளில் ஆத்திரையனார் கள் தொடர்புடைய ஆத்திரை ஊரின் பாளை தந்த பஞ்சு போன்ற சிறு காயை உடைய உயர்ந்த கரிய பனை, நுங்குடன் பெயர்ந்து/கிடைக்கும் ஆதி அருமனின் பழைய ஊரைப் போன்ற இடம் என்று முதல் பகுதி ஊர்ச் சூழலை 28 குறுந்தொகை சங்க காலம் குறுந்தொகை 301 — பெண்ணை மடலில் அன்றில் குன்றியனார் முழவைப் போன்ற பருத்த அடிப்பகுதியும் உயர்ந்த தோற்றமும் கொண்ட பனையின் செழுமையான மடலில், கரிய கால்களையுடைய அன்றில் பறவை சிறு குச்சிகளால் கூடு கட்டியுள்ளது. நள்ளிரவில் அதன் சூல் கொண்ட 29 குறுந்தொகை சங்க காலம் குறுந்தொகை 372 — பனைத்தலைக் கருக்குடை நெடுமடல் விற்றூற்று மூதெயினனார் பனையின் உச்சியிலிருந்த கூரிய கருக்குகளையுடைய நீண்ட மடலும் இளங்குருத்தும் சிதையும்படி கடும் காற்று வீசி, அவற்றை நீண்ட வெண்மையான குவியலாகச் சேர்க்கிறது. அந்தக் குவியல்கள் பல சிகரங்கள 30 குறுந்தொகை சங்க காலம் குறுந்தொகை 374 — நீடிரும் பெண்ணையில் தூக்கணங்குருவிக் கூடு உறையூர்ப் பல்காயனார் நாம் மறைத்து வைத்திருந்த காதல் செய்தியைத் தந்தையும் தாயும் அறியும்படி வெளிப்படுத்திய பிறகு, மலைநாட்டுத் தலைவன் மணம் கேட்டு வந்தான். ஆனால் நல்லதை விரும்பும் ஒரே கருத்தில் ஊரார் ஒன்ற 31 குறுந்தொகை சங்க காலம் குறுந்தொகை 81 — மடல் தாழ் பெண்ணை வடம வண்ணக்கண் பேரிசாத்தனார் இவள் உன் வாக்குறுதியை ஏற்றுக்கொண்டு, நான் கூறிய உறுதிமொழியையும் நம்பினாள். இப்போது பசுமையான அரும்புகளையுடைய ஞாழலின் பல கிளைகள் நிறைந்த ஓரிடத்தில், தன் பழைய அழகை இழந்து தனிமையில் வர 32 நற்றிணை சங்க காலம் நற்றிணை 123 — பெண்ணை மடலில் குருகுக் குடம்பை காஞ்சிப் புலவனார் தோழியே, நீயே சொல். பெரிய கழியில் இரை உண்ட குருகுப் பறவைகளின் கூட்டங்கள், வளைந்த பனைமடல்களில் கட்டிய கூடுகளில் இருள் சூழத் தங்குகின்றன. உயர்ந்த பனைகள் நிற்கும் வெண்மணல் பரப்பில், கா 33 நற்றிணை சங்க காலம் நற்றிணை 126 — பனையை மோதி சினம் ஆறும் யானை ஆசிரியர் பெயர் கிடைக்கவில்லை பசுங்காய் செங்காயாகி பின்னர் கருங்கனியாகப் பழுக்கும் ஈச்சமரங்கள் நிறைந்த வெண்மையான களர்நிலத்தில், புழுதி படிந்த கடிய நடையுடைய ஆண் யானை மனிதரைத் தாக்க விரும்பி விடியற்காலையில் வழியை 34 நற்றிணை சங்க காலம் நற்றிணை 135 — தூங்கல் ஓலைப் பெண்ணை கதப்பிள்ளையார் உயர்ந்த மடல்களிலிருந்து ஓலைகள் தொங்கும் பனைகளின் பெரிய அடிப்பகுதியை மணல் மூடியிருக்கிறது. மணல் நிறைந்த முற்றங்களில் வாழும் அந்தக் குளிர்ந்த சிற்றூரின் மக்கள், வரும் விருந்தினருக்கு 35 நற்றிணை சங்க காலம் நற்றிணை 146 — நெடு மாப் பெண்ணை மடல் உலோச்சனார் (Ulochanar) (or others, requires checking) வில்லாத பூக்களால் ஆன மாலையைச் சூடி, நல்ல கேலிக்கூத்து என்று பல ஊர்களிலும் மக்கள் பார்க்கும்படி, நெடிய பெரிய பனையின் மடலால் செய்த குதிரையில் ஏறப்போகும் தலைவனே! நீதியை அறிந்த மன்னனின 36 நற்றிணை சங்க காலம் நற்றிணை 174 — தாள் அம் போந்தை ஆசிரியர் பெயர் கிடைக்கவில்லை ஈச்சமரத்தின் முற்றிய குலையைப் போன்ற குலைகளும் நீண்ட கிளைகளும் கொண்ட அழகிய போந்தை நிற்கும் ஆளற்ற பாலை வழியில், ஆண் விலங்கின் குரல் கேட்டால் புலி எதிரே வரும் அச்சமுள்ள பாதை வழியாகக் 37 நற்றிணை சங்க காலம் நற்றிணை 199 — பெண்ணை மடலில் வெண்குருகுக் குடம்பை பேரி சாத்தனார் உயர்ந்த மணல் சூழ்ந்த நெடிய பெரிய பனையின் பருத்த மடலில் கூடு கட்டிய இளம் வெண்குருகு நள்ளிரவில் வருந்திக் கூவும் ஒவ்வொரு முறையும், சேற்றைப் போன்ற என் மனமும் உள்ளுக்குள் உடைந்து உருகு 38 நற்றிணை சங்க காலம் நற்றிணை 218 — பெண்ணை அன்றிற் குரல் கிடங்கில் காவிதிக் கீரங்கண்ணனார் சூரியன் மறைந்து அதன் கதிர்கள் மங்கிவிட்டன. இரவு வந்தது; வாவல்கள் பறக்கின்றன, சேவல் கூவுகிறது. பிரிந்து சென்ற தலைவன் திரும்புவதாகச் சொன்ன காலமும் கடந்துவிட்டது. பருத்த வேம்பின் பெரி 39 நற்றிணை சங்க காலம் நற்றிணை 303 — மன்றப் பெண்ணை மடலில் அன்றில் மதுரை ஆருலவியநாட்டு ஆலம்பேரி சாத்தனார் ஒலிகள் அடங்கி நள்ளிரவு வந்துவிட்டது; ஆரவாரம் நிறைந்த கடற்கரை ஊரும் உறங்குகிறது. பழமையான தெய்வம் உறையும் பருத்த அடியுடைய ஊர்மன்றப் பனையின் வளைந்த மடலில் கூடு கொண்ட இணை அன்றிலின் ஏக் 40 நற்றிணை சங்க காலம் நற்றிணை 323 — தீங்கள் பெண்ணை வடம வண்ணக்கன் பேரிசாத்தனார் இனிய கள் தரும் உயர்ந்த பனைகள் நிறைந்த இடத்தில் தலைவியின் தந்தைக்குரிய கடற்கரைச் சிறுகுடி இருக்கிறது. புலியின் வரிகளைப் போன்ற மணல்மேட்டில், புன்னை மரம் உதிர்த்த நிறைந்த பூந்தாதை வண் 41 நற்றிணை சங்க காலம் நற்றிணை 335 — மை இரும் பனைமிசை அன்றில் வெள்ளிவீதியார் நிலவு ஒளிரும் வானில் தோன்றுகிறது; நீர் முழங்கும் பொங்கும் கடலலைகளின் ஓசையும் நிற்கவில்லை. மிகுந்த நீரையுடைய பலபூக்கள் நிறைந்த கடற்கானலில், முள்ளிலையுடைய தாழையின் குவிந்த மொட்டுகள் 42 நற்றிணை சங்க காலம் நற்றிணை 338 — பெண்ணைத் தோடு மடலில் பேடைக் குருகு மதுரை ஆருலவியநாட்டு ஆலம்பேரி சாத்தனார் கடிய கதிர்களையுடைய சூரியன் மலையில் மறைந்துவிட்டது. அடும்புக் கொடிகளை அறுத்தபடி சக்கரம் வந்த தலைவனின் நீண்ட தேரின் இனிய ஓசை இன்றிரவும் கேட்கவில்லை. “உன்னை மிகவும் வருத்தும் இந்த நில 43 நற்றிணை சங்க காலம் நற்றிணை 354 — பெண்ணை வீழ் காவோலை வேலி உலோச்சனார் இதை நான் எப்படி பொறுப்பேன்? கடற்கானலில், பழைய மடல் அடிப்பகுதிகள் உதிர்ந்த நெடிய பெரிய பனையிலிருந்து விழுந்த காவோலைகளைச் சுற்றி வேலியாகக் கட்டிய நீண்ட மணல் முன்றில் இருக்கிறது. இரவு 44 நற்றிணை சங்க காலம் நற்றிணை 372 — பெண்ணையின் தேனுடை அழிபழம் உலோச்சனார் தோழியே, இது வருந்தத்தக்கது. கழியை அடுத்த கடற்கானலில் நிற்கும் பனையின் தேன் நிறைந்த மிகப் பழுத்த பழம் விழுந்து, வலிய இதழ்களையுடைய நெய்தற்பூவைத் தாக்கி, அதில் அமர்ந்த குருகின் மூக்கு 45 நற்றிணை சங்க காலம் நற்றிணை 38 — இரும்பனந் தீம்பிழி உலோச்சனார் மீன்பிடிப்பு தவறாமல் நடைபெற்று, வலைகள் நிறைந்த பயனைத் தருகின்றன. பரதவர்கள் தங்கள் பொருள்களை விற்று, கரிய பனையிலிருந்து கிடைக்கும் இனிய பிழிவை அருந்தி மக்கள் மகிழும் வளமான ஊர் இது. 46 நற்றிணை சங்க காலம் நற்றிணை 392 — தீங்கண் நுங்கும் பெண்ணை வேலியும் மதுரை மருதன் இளநாகனார் கடிய சுறாவால் தாக்கப்பட்ட வளைந்த துடுப்பையுடைய தந்தை, பறவைகள் ஒலிக்கும் பெரிய கடலுக்குச் செல்ல முடியாததால் வீட்டில் வருந்திக் கிடக்கிறான். வறிய தலையுடைய சிறுவர்கள் தாமே முயன்று பெற 47 நற்றிணை சங்க காலம் நற்றிணை 90 — இரும் பனத்தில் கட்டிய ஊசல் அஞ்சில் அஞ்சியார் ஆடலும் விழாவும் நிறைந்த பழைய பெரிய ஊரில் செல்வர் பலர் இருந்தும், வறுமையற்ற சலவைத் தொழிலாளிப் பெண் இரவில் தோய்த்த, அழுக்கு முழுவதும் நீங்காத பூவேலை செய்யப்பட்ட ஆடையையும் வாடாத மாலைய 48 பதிற்றுப்பத்து சங்க காலம் பதிற்றுப்பத்து 36 — பனைதடி புனம் காப்பியாற்றுக் காப்பியனார் உன் நாட்டில் நீங்காத புதுவருவாயும் குறையாத வளமும் பெருகுகின்றன. வலிய உள்ளத்துடன் பகைவரின் புதிய போர்களைக் கடந்து, முன்புறம் நின்று போரிடும் மறவரோடு தலைமை ஏற்றுச் செல்கிறாய். வெட்டப 49 பதிற்றுப்பத்து சங்க காலம் பதிற்றுப்பத்து 42 — இரும் பனம்புடையல் காப்பியாற்றுக் காப்பியனார் (Kappiyatru Kappiyanar) கரிய பனந்தோட்டு மாலையும் வீரக்கழலும் அணிந்த மறவர்கள், மீனைத் தேடி குளத்தில் மூழ்கி எழும் மீன்கொத்திப் பறவைபோல் பாய்ந்த நீண்ட வெள்ளிய அம்புகளால் ஆழமான விழுப்புண்கள் நிறைந்த மார்புடன 50 பதிற்றுப்பத்து சங்க காலம் பதிற்றுப்பத்து 51 — போந்தை வெண்டோடு காக்கைபாடினியார் நச்செள்ளையார் தூய பெரிய பனஞ்சோலை அழகுற விளங்க, அங்கு ஆடும் மடமகள் நடந்து செல்கிறாள். உன்னுடைய படைவீரர்கள் பகைவரின் யானைத் தந்தங்களை வெட்டும் வல்லமை படைத்தவர்கள்; அவர்கள் வீரத்தின் அடையாளமாகிய பன 51 பதிற்றுப்பத்து சங்க காலம் பதிற்றுப்பத்து 57 — இரும்பனம் புடையல் காக்கைபாடினியார் நச்செள்ளையார் போர்க்களத்திலிருந்து ஓடாத வீரர்களின் கழுத்துகளை வெட்டி, கரிய பனந்தோட்டாலான மாலையோடு பொற்கழல் குருதியால் சிவக்கும்படி செய்து, இரத்தம் பொழியும் புலால் மணக்கும் களத்தின் தலைவனே. 52 பதிற்றுப்பத்து சங்க காலம் பதிற்றுப்பத்து 70 — தண்பனம் போந்தை வெண்தோடு அரிசில்கிழார் வண்டுகள் முரலும் குளிர்ந்த பனையின் இளங்குருத்தை (போந்தை) அதன் கூரிய வெள்ளிய முனையோடு அணிந்து, சுனை நீர்ப் பூக்களையும் சேர்த்து, மதங்கொண்டு நிலைபெற்ற போரை வென்று, கடும் சின வேந்தரின 53 பரிபாடல் சங்க காலம் பரிபாடல் 3 — பனைக் கொடி கடுவன் இளவெயினனார் உன்னுடைய கொடிகளில் ஒன்று சேவல் பொறிக்கப்பட்ட உயர்ந்த கொடி; உன்னுடைய இன்னொரு உயர்ந்த கொடி பனைமரம் பொறிக்கப்பட்ட கொடி; உன்னுடைய இன்னொரு உயர்ந்த கொடி கலப்பை (நாஞ்சில்) பொறிக்கப்பட்ட க 54 புறநானூறு சங்க காலம் புறநானூறு 100 — வளரிளம் போந்தை வெண்தோடு ஒளவையார் அதியமான் கையில் வேலும், கால்களில் வீரக்கழலும் உள்ளன. உடலில் வியர்வையும், கழுத்தில் ஆறாத புண்ணும் இருக்கின்றன. இளம் பனையின் உச்சியிலிருந்து எடுத்த ஊசி போன்ற வெள்ளைத் தோட்டை வெட்சி, 55 புறநானூறு சங்க காலம் புறநானூறு 161 — பனைமருள் தடக்கை பெருஞ்சித்திரனார் கடலிலிருந்து நீரை முகந்து, மலையைப்போல் திரண்டு, இடி முழக்கத்துடன் மழை பெய்து வறண்ட உலகை வளப்படுத்தும் மேகம்போல் குமணன் தனக்கும் பிறருக்கும் தலைவனாக இருக்கிறான். வறுமையால் தவிக்கும் 56 புறநானூறு சங்க காலம் புறநானூறு 177 — இரும்பனங் குடையின் மிசை உணவு ஆவூர் மூலங்கிழார் ஒளிவீசும் மன்னர் நகரில் பல நாள் காத்துப் பாடிப் பெற்ற பொன்னணிந்த யானையைவிட, காரியாதியின் ஊரில் விடியற்காலையில் கிடைக்கும் விருந்தே சிறந்தது எனப் புலவர் கூறுகிறார். அங்குள்ள ஆடவர்கள 57 புறநானூறு சங்க காலம் புறநானூறு 22 — பனைப்போழ் செரீஇ குறுங்கோழியூர் கிழார் வலிமையும் மதமும் நிறைந்த யானைகள் கட்டுத்தறியில் அசைகின்றன. நிலவுபோன்ற வெண்கொற்றக் குடையின் நிழலில் ஆயுதமில்லாதவர்களும் அச்சமின்றித் தூங்குகிறார்கள். செந்நெல் கதிர்களாலும் கரும்பாலு 58 புறநானூறு சங்க காலம் புறநானூறு 225 — நுங்கு, பழம், பனங்கிழங்கு ஆலத்தூர்கிழார் நலங்கிள்ளியின் படை அளவிட முடியாத நீளமுடையது. முன்படை ஒரு பனை இருக்கும் இடத்தை அடையும்போது இளநுங்கின் இனிய சதையை உண்ணும்; இடைப்படை அங்கு வரும்வரை காய் பழுத்த பனம்பழமாகி விடும்; கடைப 59 புறநானூறு சங்க காலம் புறநானூறு 249 — பனை நுகும்பு தும்பி சேரகீரனார் கதிர்போன்ற மூக்குடைய ஆரல் மீன் கீழே சேற்றில் ஒளிகிறது; திரண்ட கொம்புடைய வாளை மீன் நீரின் மேலே துள்ளுகிறது. நெருப்புப்போன்ற தாமரைப் பூக்களையுடைய பொய்கையை வலைஞர்கள் வலையால் நெருக்கும 60 புறநானூறு சங்க காலம் புறநானூறு 265 — போந்தையந் தோட்டிற் புனைதல் சோணாட்டு முகையலூர்ச் சிறுகருந்தும்பியார் ஊருக்கு அப்பால் உள்ள போர்நிலத்தில் பண்ணனுக்காக நடுகல் நாட்டப்பட்டுள்ளது. உயர்ந்த வேங்கை மரத்தின் மணமுள்ள பூக்களைப் பனையோலையால் அழகுபடுத்தித் தொடுத்து, பல மாடுகளையுடைய கோவலர்கள் இலை 61 புறநானூறு சங்க காலம் புறநானூறு 297 — மடல்வன் போந்தைபோல் நிற்கும் மறவர் போர்வீரர்களுக்கு வழங்கப்படும் சிறிய வறண்ட ஊர்களை நாங்கள் விரும்பவில்லை என்று தலைவன் கூறுகிறான். எருமைகள் வாழும் நீர்வளம் மிக்க மருதநில ஊர்கள் கிடைத்தால் ஏற்கலாம். ஆனால் நிலப்பரிசு 62 புறநானூறு சங்க காலம் புறநானூறு 340 — இரும்பனை அன்ன பெருங்கை யானை அள்ளூர் நன்முல்லையார் அழகிய தழை ஆடை அசைய ஓடி, செம்மணிபோன்ற குன்றிமணிக் கொத்துகளைச் சேகரிக்கும் இளம்பெண் யாருடைய மகள் என்று ஒருவர் கேட்கிறார். பாடலின் சில அடிகள் பழைய ஏட்டிலேயே சிதைந்துள்ளன. எஞ்சிய பொருள 63 புறநானூறு சங்க காலம் புறநானூறு 375 — போந்தை மடல் நாரும் போழும் ஏணிச்சேரி முடமோசியார் சிதைந்த பொதுமன்றத்தின் ஒரு பக்கத்தில் தங்கி, முழவைப் போன்ற பருத்த அடியுடைய பனையின் அரம்போன்ற கருக்குடைய பெரிய மடலிலிருந்து நாரையும் உள்குருத்தையும் எடுத்து கிணைப்பறையுடன் கட்டிக்கொ 64 புறநானூறு சங்க காலம் புறநானூறு 389 — நீர் நுங்கின் கண் வலிப்ப கள்ளில் ஆத்திரையனார் நீருள்ள நுங்கு வற்றி கடினமாகவும், காட்டு வேம்பின் காய்கள் உலரவும், குளங்கள் வற்றவும் செய்யும் கடும்கோடையிலும், வெள்ளி தெற்கே சென்று வறட்சி வரக்கூடிய காலத்திலும் என்னை நினைவில் கொள் 65 புறநானூறு சங்க காலம் புறநானூறு 45 — இரும்பனை வெண்தோடு கோவூர் கிழார் உன்னுடன் போரிடுகிறவன் சேரர் போல் பனையின் வெள்ளைத் தோட்டை அணிந்தவன் அல்ல; பாண்டியர் போல் வேம்புமாலை அணிந்தவனும் அல்ல. உன்னுடைய மாலையும் எதிரியின் மாலையும் சோழரின் ஆத்திப்பூ மாலைகளே. 66 புறநானூறு சங்க காலம் புறநானூறு 61 — பெண்ணைப் பழம் கோனாட்டு எறிச்சிலூர் மாடலன் மதுரைக் குமரனார் கொண்டை முடியையும் குளிர்ந்த தழையாடையையும் உடைய உழத்தியர், வயலில் நெய்தலையும் ஆம்பலையும் களைகிறார்கள். சேற்றில் தளம்புக் கருவியால் வெட்டப்பட்ட பெரிய வாளைமீன் துண்டை, புதிய அரிசிச் ச 67 புறநானூறு சங்க காலம் புறநானூறு 85 — முழாவரைப் போந்தை நக்கண்ணையார் தலைவனுக்கு வெற்றி என்று ஒரு பகுதியினரும், வெற்றி இல்லை என்று மற்றொரு பகுதியினரும் கூறினார்கள். இரு தரப்பினரின் பேச்சையும் கேட்ட நக்கண்ணையார், தன் சிலம்புகள் ஒலிக்க ஓடிச் சென்று, வீ 68 புறநானூறு சங்க காலம் புறநானூறு 99 — இரும்பனம் புடையல் ஒளவையார் அதியமான் தன் பழமையான மரபில் வந்த முன்னோர்களைப் போல வீரக்கழலும், பெரிய பனந்தோட்டால் செய்யப்பட்ட மாலையும் அணிந்தவன். அரசுரிமையையும் அதன் அடையாளங்களையும் முறையாகப் பெற்றிருந்தும் அதில 69 பொருநர் ஆற்றுப்படை சங்க காலம் பொருநர் ஆற்றுப்படை 142–145 — இரும்பனம் போந்தைத் தோடு முடத்தாமக் கண்ணியார் பெரிய பனையின் போந்தைத் தோட்டையும், கரிய கிளையுடைய வேம்பின் அழகிய மாலையையும் தங்கள் உயர்ந்த தலைகளில் அணிந்திருந்த இரு பெரும் மன்னர்களும் ஒரே போர்க்களத்தில் இறந்தனர் என்று பாடல் கரிக 70 பொருநர் ஆற்றுப்படை சங்க காலம் பொருநர் ஆற்றுப்படை 205–210 — தீம் பெண்ணை மடல் முடத்தாமக் கண்ணியார் சுறாமீன்கள் திரியும் பெரிய கடலில் அலைந்து களைத்த நாரைக் கூட்டம், பூக்கள் நிறைந்த புன்னை மரக் கிளைகளில் தங்குகிறது. உயர்ந்து வரும் அலைகளின் முழக்கத்துக்கு அஞ்சி, இனிய பனையின் மடல்கள 71 திருக்குறள் பின்சங்கக் காலம் திருக்குறள் 104 — பனைத்துணையாக் கொள்வர் திருவள்ளுவர் ஒருவர் தினையளவு சிறிய உதவி செய்தாலும் அதன் பயனை அறிந்தவர் அதை பனையளவு பெரியதாக மதிப்பார். பரிமேலழகர் தினை, பனை இரண்டையும் சிறுமை–பெருமையைக் காட்டும் அளவைகளாக விளக்குகிறார். 72 திருக்குறள் பின்சங்கக் காலம் திருக்குறள் 1282 — பனைத்துணையும் காமம் திருவள்ளுவர் காமம் பனையளவு மிகுந்திருக்கும்போது தினையளவுகூட ஊடல் வேண்டாம். பரிமேலழகர் பனைத்துணையும் என்பதை பனையளவினும் மிகுந்த காமம் என விளக்குகிறார். 73 திருக்குறள் பின்சங்கக் காலம் திருக்குறள் 433 — குற்றத்தைப் பனைத்துணையாக் கொள்வர் திருவள்ளுவர் பழிக்கு அஞ்சுபவர் தம்மிடம் தினையளவு சிறிய குற்றம் ஏற்பட்டாலும் அதை பனையளவு பெரியதாகக் கருதி வருந்தி, மீண்டும் வராமல் காப்பார் எனப் பரிமேலழகர் விளக்குகிறார். 74 சிலப்பதிகாரம் பின்சங்கக் காலம் சிலப்பதிகாரம் காட்சிக்காதை — வான் பனம் தோடு இளங்கோ அடிகள் பகைவர் அஞ்சும் வெள்ளிய பனந்தோட்டுடன் படைவீரர்களைப் பொலிவுறச் சூட்டி, பூவாத வஞ்சி மாலையைப் பொன் நகர்ப் புறத்தில் சூடுவோம் என்கிறான் அமைச்சர். 75 சிலப்பதிகாரம் பின்சங்கக் காலம் சிலப்பதிகாரம் கால்கோட்காதை — போந்தையின் தொடுப்போன் இளங்கோ அடிகள் குற்றமற்ற வஞ்சி மாலையாகிய போந்தையை அணிந்தவன், அரசு விளங்கும் அவையில் முறைப்படி நுழைந்தான். கொற்ற வேந்தனே, வாகை, தும்பை, மணித் தோடு ஆகியவற்றுடன் போந்தையையும் அணிந்து யானையின் உயர் ம 76 சிலப்பதிகாரம் பின்சங்கக் காலம் சிலப்பதிகாரம் நடுகற்காதை — போந்தை கண்ணி இளங்கோ அடிகள் வெற்றி சிறந்த வஞ்சிப் பழநகரில், பலர் தொழ வந்த மலர் விரிந்த மாலையாகிய பனைக் குருத்துக் கண்ணியையும் பொன் பூ மாலையையும் அணிந்து, அரசன் போர்வினையை முடித்த வீர வாள் வீரர்கள் நின்றனர். 77 சிலப்பதிகாரம் பின்சங்கக் காலம் சிலப்பதிகாரம் நீர்ப்படைக்காதை — தோடு ஆர் போந்தை இளங்கோ அடிகள் தோடு பொருந்திய போந்தையைத் தும்பையுடன் முடித்து, பாடும் துறை முடிந்த கொற்ற வேந்தன் அரசு விளங்கும் இருக்கையில் அமர்ந்தான். பின்னர் அதே போந்தை–தும்பை முடியுடன் வாடாத வஞ்சி அடையாளம் கொ 78 சீவகசிந்தாமணி இடைக்காலம் சீவகசிந்தாமணி 1900 — மடிந்த பனைபோன்ற பாம்பு திருத்தக்க தேவர் கிலுத்த மரங்கள் மனித உருவங்கள் பழுத்துத் தொங்குவது போலத் தோன்றுகின்றன. அவற்றருகிலுள்ள காட்டுப் பள்ளங்களில் பெரிய பாம்புகள் வெட்டிச் சாய்ந்த பனைமரங்களைப் போல நீண்டு படுத்துத் தூங்கு 79 சீவகசிந்தாமணி இடைக்காலம் சீவகசிந்தாமணி 2053 — பெண்ணை ஈன்ற குரும்பை திருத்தக்க தேவர் மடல்களையுடைய பனை ஈன்ற, நீலமணியையும் நிறத்தில் வெல்லும் இளங்குரும்பை போன்ற முலைகளையுடைய சுரமஞ்சரியும், அழகால் பிறரை வருத்தும் அவளுடைய தோழிகளும் காமனிடம் வரம் வேண்ட ஆவலுடன் கூடினர். 80 சீவகசிந்தாமணி இடைக்காலம் சீவகசிந்தாமணி 2227 — கருங்கனிப் பெண்ணையங் கானம் திருத்தக்க தேவர் போர்க்களத்தில் வீரர்களின் ஒப்பற்ற கரிய தலைகள், பெறுவதற்கரிய போர்மாலைகளுடன் உடலிலிருந்து அறுந்து விழுகின்றன. அந்தக் காட்சி, காற்று மோதிய கரிய கனிகளையுடைய பனங்காட்டில் பெரிய பழங்கள் 81 சீவகசிந்தாமணி இடைக்காலம் சீவகசிந்தாமணி 2524 — மடற்பனைக் குழாம்போன்ற பீலிக்குடைகள் திருத்தக்க தேவர் மடல்கள் விரிந்த பனைக்கூட்டம்போல பீலிக்குடைகள் வரிசையாக நிறைந்தன. சுற்றிலும் மன்னர்கள் யானைகள்மேல் வந்தனர். நிலவு பொழியும் கதிர்க்குவியலைப் போன்ற வெண்கவரிகள் வீசப்பட்டன; பல இசைக்கரு 82 சீவகசிந்தாமணி இடைக்காலம் சீவகசிந்தாமணி 2526 — கொழுமடற் பெண்ணை ஈன்ற குரும்பை திருத்தக்க தேவர் வளமான மடல்களையுடைய பனை ஈன்ற குரும்பையையும் உருண்ட செப்பையும் அழகில் வென்ற முலைகளையுடைய இலக்கணை தன் கணவன் சீவகனைக் காணப் புறப்பட்டாள். அப்போது திரண்ட மக்களின் பேரொலி, கனமழை கடலில் ப 83 சீவகசிந்தாமணி இடைக்காலம் சீவகசிந்தாமணி 2763 — பெண்ணைக் குலையிலிருந்து விழும் தீங்கனிகள் திருத்தக்க தேவர் தீவினை அவர்களைத் துரத்த, ஒரு கணநேரத்திலேயே அவர்கள் நரகத்தில் விழுகிறார்கள். அது, குலைகள் சூழ்ந்த பனையின் உச்சியில் தொங்கும் இனிய கனிகள் பழுத்து கழன்று கீழே விழுவதுபோல் உள்ளது. அங்க 84 சீவகசிந்தாமணி இடைக்காலம் சீவகசிந்தாமணி 2772 — குறைப்பனைக் குழாங்கள் திருத்தக்க தேவர் தாகத்தால் நாவையே அசைக்க முடியாதவர்கள், மலர்கள் நிறைந்த குளத்தை விரும்பிப் பார்த்து அதில் இறங்கி நீர் குடிக்க முயல்கிறார்கள். ஆனால் அந்த நீர் சீழ்க் குழம்பாக மாறுகிறது. துன்பத்தில் 85 சீவகசிந்தாமணி இடைக்காலம் சீவகசிந்தாமணி 999 — ஓலை தாழ் பெண்ணை மாமடல் திருத்தக்க தேவர் மூங்கில்போன்ற தோள்களையும் வளையல்களையும் கொண்ட சுரமஞ்சரியின் காதல் கடல்போல் பெருகுகிறது. அதனால் காலனின் வேல்போன்ற பெரிய கண்களையுடைய அவள், வழக்கமாக ஆண்களுக்கு மட்டுமே உரியதாகக் கருதப 86 மணிமேகலை பின்சங்கக் காலம் மணிமேகலை 17 — பெண்ணைக் கருங்கனி சீத்தலைச் சாத்தனார் விருச்சிகன் என்பவன், பெருங் குலை கொண்ட பெண்ணையின் கரிய கனியைப் போன்ற ஒரு கரிய நாவல் பழத்தை ஏந்தியிருந்தான்.